tag:blogger.com,1999:blog-34069452011-07-08T08:10:41.060+02:00kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.comBlogger451100tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-63665308624504661922009-09-08T23:58:00.001+02:002009-09-08T23:59:54.306+02:00

بعد از مدتها که به نوشتن این وبلاگ بر گشتم دیدم شیوه پست کردن مطلب عوض شده و کلی طول کشید تا باز راه بیفتم،البته هنوز هم نمی شود گفت که کاملا راه افتاده ام. اما کمی بهتر شده وضعم.می خواستم اشکالات کابوسهای 1 را درست کنم ولی نشد. اول اینکه کلمه ی متن که به هم ریخته در متن درست آمده ولی نمی دان چرا در صفحه ی وبلاگ به هم ریخته، کلمه ی وبلاگ اما غلط ثایپ شده بود که درستش کردم ولی هر کار کردم جایگزین

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-33915438968713237822009-09-08T22:49:00.003+02:002009-09-09T00:06:54.262+02:00

هوا که گرم می¬شود روی بالکن می¬خوابیم <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-33599541428432611062009-09-04T11:19:00.003+02:002009-09-09T00:04:02.752+02:00

شعر ومتن زیر در تاریخ 2مرداد 1388/ 24 یولی 2009 با ایمیل برای دوستانی آشنا و نا آشنا، در این روزهایی که حالا دیگر شادیهایش رفته و گم شده اند و مصیبتهایش مانده اند ،فرستاده شده بود و در چند سایت هم منتشر شد. زیر این عنوان شعرها و متنهای دیگری هم خواهد آمد که همزمان با این وبلاگ به وسیله ی ایمیل هم فرستاده خواهد شد برای کسانی و هم آنها و هم کسانی که به اینجا سری میزنند میتوانند اگر دوست داشته

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-62849007503360087212007-03-23T06:49:00.000+01:002007-03-23T06:52:51.916+01:00

حتی اگر تمام روز بتابدو حتی اگر آفتاب ِ نیمه ی ِ تابستان باشد و بتابدگرم نمیشوند و نمیدرخشند دیگراین تکه استخوانهای ِ پار و پیرارکه جِق جِق ِ بر هم غلتیدنشانهمه ی شب را پر می کند

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-23139826938624859502007-03-20T00:07:00.000+01:002007-03-23T06:47:47.903+01:00

دیگر چیزی به پایان سال و شروع سال جدید نمانده. یکسال دیگر هم گذشت بی آنکه شعری بنویسم ، البته نه که هیچ ننوشته باشم اما چیزی که زمان نوشتنش و بعد از نوشتنش با خودم بگویم آها و هی و نفسی بکشم و شاید آهی از سر آسودگی ، نه ، نبوده است . این را مینویسم که شاید جوابی باشد به دوستانی که گاهی سراغی میگیرند و قری میزنند که چرا مدتهاست که خبری از شعری جدید نیست در این وبلاگ ، گاهی با گوشه و کنایه ، مثل

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1155897005691741712006-08-18T12:21:00.000+02:002006-08-18T12:30:05.700+02:00

بعد از مدتها که این وبلاگ به حال خودش رها شده بود سعی خواهم کرد که هفته ای یکبار هم که شده آنرا به روز کنم. حالاا اگر شد با شعری از خودم ، یا با ترجمه ی شعری یا تکه ای از داستانی ، نقدی ، چیزی خلاصه.

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1145980236190164312006-04-25T17:44:00.000+02:002006-08-18T11:32:32.576+02:00

از سکوت دیروزها می ­افتدقطره ­ایبه خالی خاموش­ ِ حالاحالا که نمی ­داندهنوز از دیروزهای ِ گمشده است یااز فرداهای ِ نیامده ، رفتهمی ­افتد اما قطره ای از سکوتبه شکل ِ سکوتبر خالی ِ تهیسکه ای سیاه و خرد است انگارکه می ­افتدبر کلاه کهنه ی ِ دوره ­گردیکنار ِ خیابان ِ تاریکیبه خوابی

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1065621037977801542003-10-08T15:50:00.000+02:002003-10-08T15:50:38.216+02:00

چهار شعرِ ديگر از خاکِ دامنگير انتحار؟ يکباره فرو مي ريزد در زوايايِ پنهانِ درون خلاء دامن مي گشايد بيرنگ و بلورين و سرد آنوقت زنگِ مقطعِ در گوشيِ آونگ « همه را پاره کرده بود عکسهايِ کودکي را حتي همه را اشعارِ عاشقانه را حتي» بعد زير سيگارِ واژگون دود و خاکسترِ رها شده بر ميز بگذار دامن بگشايد بگذار و خانه يِ تهي و فنجانِ نيمخورده يِ چاي و ديگر هيچ مثلِ گلي بي نام

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1063883875295714682003-09-18T13:17:00.000+02:002003-09-18T13:17:55.183+02:00

چهار شعر از: خاکِ دامنگیر عشق اي عشق عشق اي عشقِ پر طنين با چهچهه‌‌يِ چكاوكي كه در سينه‌‌ات آواز مي‌خواند دركِ جهان را پلي بساز عشق اي عشقِ نابهنگام با سوسويِ چراغي كه در شبِ چشمان داري

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1060642106260161982003-08-12T00:48:00.000+02:002003-08-12T00:48:26.290+02:00

كارهاي مربوط به شكل صفحه ديگر دارد كم كم تمام مي شود. مانده است قسمت يادداشتها و صداي شعر هجوم در قسمت صدا كه آنهم به همت رضاي عزيز به زودي تمام خواهد شد. بنابراين اين صفحه فقط به شعر اختصاص پيدا خواهد كرد و مطالب ديگري كه در حوضه ي نقد و نظر و خاطرات خواهند بود در صفحه ي يادداشتها خواهد آمد.

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1060032657466472122003-08-04T23:30:00.000+02:002003-08-04T23:32:50.200+02:00

شعر گزارش يك قتل را بابك ، نويسنده ي وبلاگ قلم انداز كه وبلاگي هم به زبان انگليسي مي نويسد ، به انگليسي ترجمه كرده و در وبلاگش گذاشته است. براي كساني كه علاقه مند به خواندن ترجمه ي اين شعر هستند آدرس هر دو وبلاگ را در زير مي نويسم. هر كار كردم كه لينكها را همانجايي كه نام وبلاگها را نوشته بودم بگذارم نشد و بلاگ انگليسي Scratch Pad وبلاگ قلم انداز

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1059562442694281712003-07-30T12:54:00.000+02:002003-07-31T23:33:41.510+02:00

...

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1059384952064776852003-07-28T11:35:00.000+02:002003-08-01T13:15:53.936+02:00

شكل و شمايل جديد اين صفحه را مديون زحمات و سليقه ي دوستم رضا هستم و همينجا تشكرات بسيار خودم را تقديمش مي كنم. توضيح اينكه چند روز پيش كه بعد از مدتها تصميم گرفتم شعر جديدي را در اينجا بگذارم همه چيزش بهم ريخت. دليلش هم بي اطلاعي من از تغييرات تنظيمات جديد بلاگر بود. دراين ميان دوستان نا ديده ليلاي ليلي و رضا به من اطلاع دادند كه بايد چكار كنم تا اين صفحه دوباره به حالت عادي برگردد. در ضمن رضاي

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1059384784009677082003-07-28T11:33:00.000+02:002003-07-30T13:07:05.526+02:00

گزارش يك قتل زني مرده است . همين همين ؟ همين كه نه ، اما يك كسي ، يا يك كساني ، يك جايي ،يك جاهايي ـ كه نه معلوم است كه ، كه بوده اند و كجا بوده است با يك چيزي ـ كه نمي دانيم كه چه بوده است بر سرش كوبيده اند و بعد: ـ مرده است .همين . و اين ، همين ، تنها چيزيست كه مي دانيم ـ همين ؟ همين و نه البته ، نه پيش از آنكه مرده شود ـ كه نمي

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1059345039478242752003-07-28T00:30:00.000+02:002003-07-28T00:34:38.033+02:00

...

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-1059344656334590502003-07-28T00:24:00.000+02:002003-07-28T00:27:43.233+02:00

...

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-953914172003-06-07T02:42:00.000+02:002003-06-07T02:44:14.000+02:00

ســـــــو ء ِِِ ِ ِ ِ تفا ُ ُ ُهم يكبار هم بي مقدمه آمد و متن را ــــــ كه آنقدر سپيديِ بينِ سطر داشت كه ديگر سطريش نمانده بود ـــــــ بر ميز انداخت و رفت و از پنجره پريد پايين چرا كه تازگيها پست مدرن شده بود و حتي « مرگِ نويسنده» را هم باور كرده بود

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-911762252003-03-22T13:20:00.000+01:002003-08-04T02:05:15.530+02:00

گرچه رسم است كه در اين روزها، كه روزهاي آغاز بهار و سال جديد است ، چيزي از زيباييهاي بهار و طبيعتي كه زنده مي شود باز و زندگي از سر مي گيرد به زيبايي تمام بگوييم اما... مثل همه ي اين تبريكهايي كه اغلب به تصويري زيبا آراسته اند و قديمترها با پست و اين روزها با پست الكترونيكي ، براي هم مي فرستاديم و مي فرستيم ، و يادآوري مي كنيم به هم و آرزو مي كنيم براي هم ، زندگي دوباره ي طبيعت را و بهروزي

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-881090602003-01-27T19:50:00.000+01:002003-08-04T01:59:48.776+02:00

قصد داشتم مثل هميشه چند شعر ديگر ، از شعرهاي خودم را در صفحه بگذارم ، اما ديدم حيف است ديگران را از لذتي كه در اين چند روزه ، از خواندن ِ شعري از دوست ساليانم ، عبدالعلي عظيمي ، برده ام ، محروم كنم .لذت نادر و ديريابي كه فقط از خواندن چيزي كه شعرش مي ناميم ، دست مي دهد. شعري ساده و زيبا ، كه گرچه بسيار ساده است ، اما معلوم است كه شاعرش شعر را ساده نگرقته است و بدور است از جنجال و هياهوي بيهوده اي

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-874714862003-01-15T13:22:00.000+01:002003-08-04T02:01:04.603+02:00

يك نكته و چند شعر شعر هوجوم واكنشهاي متفاوتي را برانگيخت. بعضي از خوانندگان اين شعر ، و بخصوص خانمها ، آنرا خيلي مردانه دانسته بودند و بعضي ديگر هم خشن. براي همين فكر كردم بد نباشد در مورد اين شعر توضيحي بدهم.البته با ذكر اين نكته كه توضيح شاعر يك شعر الزاما درست ترين و كاملترين توضيح يك شعر نيست . فرايندي كه كه منجر به گفتن يك شعر مي شود فرايند پيچيده ايست و گاهي خود شاعر هم به درستي نمي داند كه

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-870143522003-01-06T18:36:00.000+01:002003-08-04T02:02:10.033+02:00

وقفه گاهي گذشته از همه يِ وزيدنهايش مي ماند باد در پيچ كوچه اي و نگاه مي كند: پنجره را و زير پنچره: درخت را و پايِ درخت: سايه را مي چرخد زمين و سايه بلند مي شود كوتاه مي شود پاييز مي شود ــ بهار و بهار مي كند درخت و در زمستانش ديگر درخت نمي داند كه آمد و رفته ؟ پنجره نمي داند كه بازاست يا بسته ؟ و باد باد نمي داند بوزد، برود، وزيده

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-869209552003-01-04T15:08:00.000+01:002003-01-04T15:11:57.000+01:00

...

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-869205822003-01-04T14:50:00.000+01:002003-01-04T15:02:46.000+01:00

راستش نمي دانم چه اتفاقي افتاد كه امروز ، سه شعري كه در اين صفحه گذاشتم تبديل به يه مشت مربع و نقطه شد. در واقع مي دانم كه چه شد اما نمي دانم چرا اينبار اين اديتور مطالب را يونيكد نمي كند. بنابراين تا حل اين معماي احتمالا ساده اين چند كلمه را مي نويسم و توضيح مي دهم كه با خودم قرار گذاشته بودم كه هربار يك يا چند شعر را بخوانم وصدا را هم به متن اضافه كنم ، اين چند شعر را با استفاده از مخزن

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-865535952002-12-26T18:26:00.000+01:002003-08-04T01:51:29.860+02:00

هجوم روزي عريانت مي‌كنم چون بادي بر تو مي‌پيچم و چون باغي در خزان عريانت مي‌كنم و برگهايت را در پيشِ پايت مي‌ريزم مي‌وزم بر زمينِ عريانت تو از دست مي‌دهي خِرت‌و‌پرت‌هايت را من بهار مي‌كنم و مي‌مانم با ريشه‌هايِ وزانم روزي صدايت خواهم‌كرد و تو از ياد مي‌بري نامت را

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-861060762002-12-16T13:35:00.000+01:002002-12-16T13:35:25.710+01:00

گمشدگي گم مي كند رَنگِ واژه ها را گاهي آهنگِ كلمات را نمي شنود ديگر و در خيابانْ هم فقط صدايِ باد است كه مي وزد و باد است كه مي وزد بر برفهايِ يخ زده بر شاخه هايِ يخ زده بر رودِ يخ زده و شب هم نگاهي به آسمان مي اندازد چترش را باز مي كند و از كنار خيابان محتاط و آهسته مي رود از بيمِ آنكه مبادا بلغزد و بيفتد در خيالها و كابوسهايِ فراموشْ شد گان از سايه ها و صداها گهگاه صدايي از دلِ شب شنيده

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-857223132002-12-09T12:28:00.000+01:002002-12-09T12:28:40.176+01:00

براي يارعلي پورمقدم و به يادِ بيژنِ جلالي شعر ناتمام كافه يِ شوكا گاهي كه روز باران باشد و باد هم برايِ خودش ، خوشْ خوشْ بوزد و پشتِ پنجره . آن پايين ، بر بامِ روبرو كنارِ آبچاله اي ، نشسته باشد كلاغي اگر يكي دو سرو هم ، آن كنار بگذاري ، هنوز سبز ، سبزِ تيره و خيس ، خيس و آبچكان و اينطرف ، اينسويِ پنجره نشسته باشي و آن روبرو هم صندليِ خاليِ خيالهايت و عطرِ قهوه يِ ترك هم بيايد و بچرخد بر

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-855910282002-12-06T14:59:00.000+01:002002-12-06T14:59:01.540+01:00

از امروز سعي مي كنم كه لااقل هفته اي يكبار ، روزهاي يكشنبه مطالب اين صفحه را به روز كنم و در صورت امكان يكي دو شعر را با صداي خودم در صفحه بگذارم. براي شروع هم سه شعر زير را با كليك كردن روي نام هر شعر مي توانيد بشنويد.

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-851016742002-11-26T11:13:00.000+01:002002-12-06T14:55:00.000+01:00

سه آوازِ بي ربطِ آواز خوانِ دوره گرد 1 ياد آوري گاهي به ياد مي آورم شهري را كه ديگر نيست گاهي قدم مي زنم در خياباني كه پشت نامهايِ بيشمارش گمشده ست گاهي به خواب مي روم پشتِ ميزي رو به پنجره اي كه چشم اندازش رويا بود گاهي صدايي مي شنوم در بيداريهايم كه فراموش مي كنم گاهي كه در خواب نيست و به ياد مي آورم كه كورمالْ كورمال دست بر ديواري مي سايم كه پاياني ندارد اگر بيابم كليد برق را مي فشارم و در

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-809888122002-09-01T12:46:00.000+02:002002-09-01T12:46:38.470+02:00

آرياي عزيز غم انگيز است آنچه امروز براي تو پيش آمده ، اما آشناست و مي شد از پيش حدس زد ، گرچه شايد كه با حدس زدنش هم نمي شد از وقوعش جلو گيري كرد. چرا كه اگر نوشته هاي « هيس » جالب بود ، كه بود ، براي آنطور نوشتن تو بود ، و اگر قرار بود طور ديگري بنويسي ، طوري كه با اين دردسرهايي كه حالا در گيرش هستي ، مواجه نشوي ، آنوقت ديگر معلوم نبود كه « هيس » همان صفحه اي باشد كه حالا هست و از بسته شدنش ،هم

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-795879612002-07-30T11:10:00.000+02:002003-08-04T01:48:56.303+02:00

پنجره وطن؟ نميدانم كه چيست اما ميدانم جايي كوچه اي هست كه غيبت قدمهايِ مرا ميشمارد و پنجره اي كه نميداند ، كه اين آرنجهايِ من نيست كه تكيه داده بر آستانه اش اين من نيستم كه ايستاده كنارش و خم شده از آستانه اش و مي نگرد بر كوچه اي كه باد اقاقياي بنفشِ ديوار آجريش را به بازي گرفته است و دارد فراموش مي كند كم كم تكيه داده به چندمين درخت دومين كوچه يِ خياباني كه خيابانِ خانه يِ من بود فراموش كرد

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-781263712002-06-24T11:45:00.000+02:002002-06-24T11:47:56.000+02:00

پنج شعر ازمجموعه ي: عمرِ زمين كوتاه است پاييزِ عشق آهي به گَردِ راهش از آستانه‌يِ پاييز مي‌گذرد برگها را رُفته پيري خشك با دستِ سرد و چشمِ نمناكش از آستانِ سردِ پاييزي كه بر كوچه برافشانده‌ست برگ و بار شرمگينِ گيسِ سياهش شرمگينِ عطرِ رها به حلقهْ حلقه‌يِ گيسويش

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-768374212002-05-22T14:23:00.000+02:002003-08-04T01:46:45.156+02:00

براي آنكه ... براي آنكه صدايم باد است و مي بارد بر برگهاي روشن تو و براي آنكه دريا در صداي تو افتادهَ ست و فرو مي رود در ماسه هاي تن تو و براي آنكه تو نهالِ نازكِ باراني و مي باري بر شاخه هاي درختي كه روزي باد بود و براي آنكه صدايم بادَست كه مي وزد هر دَم به رويايي و نمي داند كجا فرود آيد

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-767930432002-05-21T12:26:00.000+02:002002-05-21T12:28:27.000+02:00

ميانِ سايه‌ها لابلايِ سايه‌هايِ اتاق دستِ من پستانِ ترا مي‌جويد تهيگاهِ تو ، ميانِ مرا و گرما سروديست كه مي‌گردد در رگهايِ تو و مي‌شكفد بر تنِ من ميانِ سايهْ روشنِ تخت گاهي كه مي‌نگري و چيزي ميانِ چشمانت مي‌درخشد ــ چيزي غريب و بي‌نام ــ عشق است كه زمزمه مي كند در سكوت و خِشْ خِشِ ملافه‌ها و مي‌خواند و مي‌خواند و باز مي‌شود گلي غريب و به چه رنگها

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-766917802002-05-18T14:03:00.000+02:002002-05-18T14:07:02.000+02:00

وقفه گاهي گذشته از همه يِ وزيدنهايش مي ماند باد در پيچ كوچه اي و نگاه مي كند: پنجره را و زير پنچره: درخت را و پايِ درخت: سايه را مي چرخد زمين و سايه بلند مي شود كوتاه مي شود پاييز مي شود ــ بهار و بهار مي كند درخت و در زمستانش ديگر درخت نمي داند كه آمد و رفته ؟ پنجره نمي داند كه بازاست يا بسته ؟ و باد باد نمي داند بوزد ،

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-756143632002-04-20T09:49:00.000+02:002002-04-20T09:55:43.000+02:00

اي خداي ِ خاموشي اما اي خداي ِ خيابانهاي ِ خالي از هر رهگذر اي خداي ِ آوازهاي ِ فراموشي و فراموش شده ي ِ شبهاي ِ بلند شبهاي ِ بلند همه ي ِ فصلها ، همه يِ روياها ، كابوسها سوسو هم نمي زند ديگر كورسويي در اين دهليز ِ بي پايان و تاريك ِ فراموشي خاموش مي شود آدم مي شود سنگْ سايه اي از : فراموشي اما اي خداي ِ خاموشي و فراموشي اي آوازي كه از دل ِ شب مي آيي خيابان ِ

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751999922002-04-09T12:46:00.000+02:002003-08-04T01:42:19.570+02:00

طنين از صداهايي مي‌گذرم ناشناس و نامفهوم جايِ ديگري مي‌خوانند و چيزهايِ ديگري مي‌گفتند براي پرندگاني خواندم بي‌نام جايِ ديگري مي‌پريدند و من نمي‌دانستم سرزميني را ترك مي‌كنم كه نبود و به‌خانه‌اي مي‌آيم كه نيست اما سكوت سكوت كي مي‌رسد كي مي‌آيد سكوت؟

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751970972002-04-09T09:36:00.001+02:002003-08-04T01:42:51.840+02:00

ا دل هم‌،‌چون خانه‌ايست گاهي كوچكتر و گاهي بزرگتراز خانه‌يِ من و شما خانه‌يِ عنكبوت خانه‌يِ باد‌است اين دل بي‌دري كه بسته شود هرگز و پنجره‌هايِ شيشه شكسته‌اش گذرگاهِ باد‌است و مامن جغدهايي و شبكورهايي كه آن‌: به هُوهُوهُويي و اين‌: با خِش‌و‌خِشِ خشكيده‌يِ بالهايش آواز مي‌خوانند سرخوش خوش مي‌خوانند سرودِ كُند و بي‌وقفه‌يِ ويراني را و خانه خانه‌يِ باد‌است،‌

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751970872002-04-09T09:36:00.000+02:002003-08-04T01:43:37.503+02:00

اما اين ... اما اين بادكنكِ سفيد چه مي‌تواند بكند وقيتي كه مي‌نشيند بر رودخانه‌ات و غوطه مي‌خورد ميانِ موجها و بر اجساد شكفته بر رود مي‌روند و گِلِ مرداب مي‌شون و چه مي‌تواند بكند وقتي كه بر آسمانت مي‌چرخد بالايِ ويرانه‌ها و ويرانه‌ها و ويرانه‌ها كه در ميانشان آن پايين نشسته‌اي و داري برايِ خودت آوازهايِ عاشقانه مي‌خواني و ناگهان در آوازت نخِ بادكنكي دَر مي‌رود از دور انگشتت و

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751970602002-04-09T09:34:00.000+02:002002-04-09T21:15:28.000+02:00

يك وقتهايي هم... يك وقتايي هم باد از خرابه‌اي مي‌گذرد و سوتْ سوتِ صدايش را همينطور كه مي‌چرخد اينجا و آنجا‌،‌مي‌برد با خود « دامن كشان و چرخان » گردي اينجا و پوشالي آنجا هوا مي‌كند و مي‌رود‌،‌باز مي‌رود اما جغد كه نيست باد كه بنشيند به هو هو به‌پا كردن چرخهايش را مي‌زند و ، مي‌رود مي‌رود جايِ ديگري صحرايي خياباني خرابه‌اي

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751968152002-04-09T09:23:00.000+02:002003-08-04T01:36:39.846+02:00

بي نام به پيشوازش نشستم بر سكوي سنگي و لرزيدم غروب هم آمد و گشتي زد و نشست در پيشِ پايِ من اما خدايا اين لرزش بيگاه را چه كنيم و چه نام دهيم اين را كه غروبي مي آيد و مي چرخد و باز غروبي ديگر غافلگيرمان مي كند اين طورست بي شكل است و بي نام است مي آيد و در سطرهايِ شعري مي چرخد و نام نمي گيرد و شكل نمي گيرد نه فصل و نه

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-751967452002-04-09T09:19:00.000+02:002003-08-04T01:45:16.190+02:00

چه شد؟ چه مي شود كه باز از راه م يرسيم ، مي بينيم: داريم دوباره فنجاني را مي شوييم تفاله ها را باز داريم دوباره خالي مي كنيم و از ياد مي بريم كه عشق در دكمه اي گشوده از ياد رفته مانده است جايي از ياد مي بريم تني را كه بهار مي كرد عريان كه مي شديم بوسه اي را كه مي پريد در نورِ صبحگاه از اين كنجِ تاريك به آن روشنا و از پرده به گلدان و ... چه شد چه شد كه باد پرده را برد و آورد و بر صندلي قرار

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-111327462002-03-26T11:19:00.000+01:002002-03-26T11:19:20.440+01:00

عبور من تن نمي دهم اِلا به ني نيِ چشمانت كه گندمزاري ست در سكوت با يك ، نه ، دو ستاره يِ روشن در گوشه اي نهان گاهي كه چشم مي گشايي و مي بندي من سر نمي گذارم ، نه اِلا بر سينه يِ تو كه عريانيِ گندمزارست رسيده و گندمْگون گاهي كه گريبان مي گشايي و راه مي بندي جهاني را نه من تن نمي دهم اِلا كه دهانت را به بوسه اي از جايْ بَر كَنَم مثلِ گُرازِ وحشيِ از بند رَسته اي كه مي زند به گندمزار مي كوبد و

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-110627782002-03-24T11:31:00.000+01:002002-03-24T11:31:37.690+01:00

گرفتاريهاي ناشي از بسته شدن صفحه ي قبلي و درست شدن صفحه ي جديد باعث شد كه چند سطري از مطلب زير كه به صورت زير نويس نوشته شده بود از قلم بيفتد . گمانم چندان اشكالي نداشته باشد كه حالا اين زير نويس سابق را به صورت سر نويس بخوانيد. اين نوشته در واقع از نظر من يك جور شوخي سال نو است تا اينجايش ، كه بر مي گردد به رفتار و گفته هاي چند نويسنده و يك روزنامه نگار در فضاي وبلاگها . اينها ، كه يكيشان كه

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-110421442002-03-23T19:12:00.000+01:002002-03-23T21:27:34.000+01:00

* ** خب من بالاخره بعد از دوهفته يا بيشتر ، راستش گمانم اين مدت خيلي بيشتر از اين حرفها بود ، بر گشتم. و اين برگشتن مقارن شد با آمدن بهار و سال جديد ، پس فكر كردم چند شعري كه همگي در بهار سال 1372 نوشته شده اند و بويي هم از بهار دارند ، براي شروع دوباره بد نباشد.باشد كه شعرهاي بعدي تازه باشند و رنگي از بهار داشته باشند.و به رسم معمول هم كه شده : سال نوِتان هم مبارك باد و بهارتان سبز و باراني (

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3406945.post-110361522002-03-23T12:59:00.000+01:002002-03-23T12:59:18.190+01:00

صفحة من به هر دليل كه هست دو هفته‌اي مرا راه نمي‌دهد. از اين به بعد صفحة من اين است. لطفاً اگر به صفحة خاك دامن‌گير لينك داده‌ايد آن را تغيير بدهيد.

kamranhttp://www.blogger.com/profile/14045540507919862164noreply@blogger.com0